Önce arabayı yalnızca ileri geri sürüyordu.
Sonra arabaya bir yol yaptık.
Bir süre sonra benzin istasyonu geldi.
Ardından araba bozuldu ve tamirciye götürüldü.
Ve bir gün çocuk oyunun devamını kendisi oluşturdu.
İşte bizim için gelişim bazen tam olarak budur.
Bir oyuncağı kullanmaktan, fikir üretmeye ve sembolik oyun kurmaya geçiş.
Biz yalnızca “oynuyor mu?” diye bakmıyoruz.
Nasıl oynuyor ve oyun zaman içerisinde nasıl değişiyor?
⸻
- İlk Kez Kendiliğinden “Yardım” İstediğinde
Bazen eğitim sürecindeki en değerli gelişmeler çalışma kâğıdına yazılamaz.
Çocuk bir materyale ulaşamadığında eskiden ağlıyor, yetişkinin elini çekiyor ya da etkinliği bırakıyordu.
Sonra alternatif bir iletişim yolu öğretildi.
Ve bir gün yetişkin hatırlatmadan yardım istedi.
Küçük bir davranış gibi görünebilir.
Oysa arkasında iletişim, problem çözme ve bağımsızlık vardır.
Biz gelişimi yalnızca çocuğun ne bildiğinde değil, bildiklerini yaşamın içinde nasıl kullandığında arıyoruz.
⸻
- Birlikte Oynamaktan Akranla Oynamaya
Önce yetişkin oyunu başlattı.
Sonra çocuk oyuna katıldı.
Bir süre sonra sırayla oynamayı öğrendi.
Ardından akranını fark etmeye başladı.
Ve hedef değişti:
“Benimle oyna”dan “arkadaşımla oynayabilirim”e.
Akran etkileşimi yalnızca çocukları aynı odada bulundurmak değildir.
Birbirini fark etmek, sıra almak, karşılık vermek, ortak bir oyunu sürdürmek ve gerektiğinde oyunu yeniden düzenlemek gerekir.
Bu nedenle sosyal becerileri yalnızca anlatmıyor; mümkün olduğunca doğal etkileşimlerin içerisinde çalışıyoruz.